Hoewel ze de "Luna" uit hun naam hebben laten vallen, maakt de band een nog even goede indruk als de vorige keer dat ik ze zag. En nog steeds komt dat zeker ook door de bassiste! Met één oog verstopt achter een haarlok stond ze heerlijk steady te spelen, en af en toe een mooie tweede stem te verzorgen. Hun nieuwe cd ligt nu regelmatig in mijn cd-speler.
Je herkent ze aan hun trillende voet, of voeten, om de dubbele basdrums bij te houden - de metalverslaafden. Ze kunnen nooit lang zonder, en hoewel ik veel softe muziek draai, Otis, Roberta Flack, Jamie Lidell, DJ Food, ik behoor er ook toe: de behoefte om vette metal te draaien, blijft. Gisteren bereikte die drang een hoogtepunt, resulterend in een korte aanval van download frenzy, waarbij Krisiun's AssassiNation en "Nightmares Made Flesh" van Bloodbath aan hun haren naar binnen werden gesleept.
Mijn metalmind werd niet teleurgesteld, Krisiun blast er weer een eind op los. De trend in recente Death metal om belachelijk snelle getriggerde drums in te zetten, het meest opvallend ingezet door Pete Sandoval van Morbid Angel, lijkt nu ook door Krisiuns slagwerker te zijn overgenomen.
Bloodbath levert met NMF ook een lekkere hakplaat af, maar groovet wat minder dan op "Resurrection Through Carnage". Hoewel de nieuwe frontman ook best een strot heeft, vond ik Mikael Arfeldt op de eerste plaat een wat lekkerder laag hebben. Geen klassiekers als "Ways to the grave" of "The soulcollector", maar wel prima arbeidsamfetamine.
Op mijn gitaarles heb ik vanavond weer een aardig inzicht opgedaan: de instant gratification van akkoordomkeringen. Een eenvoudige I IV V cadens kan met een originele opeenvolging van omkeringen weer fris klinken. Naast de veelvuldige toepassing van de 1e inversie in allerlei fingerpicking stijlen, deden verdere experimenten vanavond snel denken aan The Beatles, Supertramp en Procol Harum. Geen verkeerd gezelschap, als het om liedjes schrijven gaat. Ik hoop binnenkort de eerste resultaten van dit inzicht te kunnen presenteren ;-)
Metalconcerten en festivals zorgen elke keer weer voor een dilemma. Ik luister een jaar of 13 naar metal, en het genre heeft voor mij zijn tijd een beetje gehad. Behalve cross-over genres lijkt er niet veel ontwikkeling meer in mogelijk te zijn. Met distortion klinkt een septiemakkoord al haast te overdadig. En de 'ingewikkelde' ritmische structuren die sinds Meshuggah in zijn, blijken uiteindelijk trucjes te zijn. Nog sneller en harder levert alleen ruis op. Dus de meest succesvolle bands mengen elementen (Within Temptation: opera, Rammstein: schlager ;-))
Voor mij is metal arbeidsvitamine geworden, een booster. Een festival staat dan eigenlijk gelijk aan een hele dag of meerdere dagen alleen maar red bulls te drinken, terwijl je aan een paar slokken genoeg hebt.
Een ander probleem met metal is dat metal contrastmuziek is. Zonder softe muziek zou metal niet kunnen bestaan. Als ik ben blootgesteld aan elevatormuzak, heb ik zin om op Slayer rond te springen. Metal heeft opstandige volgelingen nodig die een te christelijke opvoeding hebben gehad. Het metaluniform (shirts met bloederige opdruk, tatoeages) is bedoeld om te shockeren. Maar zet 20 metalbands en 50000 metalheads bij elkaar en deze functie is weg.
Het ultieme metalconcert is dus, en ik hoop dan maar dat er iemand van Mojo meeluistert, Slayer met Frans Bauer in het voorprogramma...
Met zulk weer kon het festival haast niet mislukken... Onder een strak blauwe hemel speelde een indrukwekkende line-up. Mijn lijstje 'nog te kijken metalbands' is weer een stukje korter geworden na gisteren... In volledig willekeurige volgorde:
Black Sabbath viel 200% mee, Ik had allerlei onterechte vooroordelen tegenover Ozzy, zo bleek ;-). Hij was redelijk bij stem, en kende zijn teksten. Als performer was het een beetje zoals verwacht, knikkend en raar zwaaiend met zijn armen, en wat bij hem ook opviel, maar waar ook andere metal voormannen zich op dit festival schuldig aan maakten, was het door nummers heenlullen. Ozzy maakte het wel heel bont door zijn vocale intermezzi ook tijdens gitaarsolo's te doen.
Slayer kwam wat mij betreft niet helemaal tot zijn recht zo midden op de dag - vooral te merken tijdens de declamatie van het begin van 'Dead skin mask' door een goedgehumeurde Tom Araya met een goedmoedige baard in de volle zon... Misschien had ik het beter in de pit kunnen meemaken.
Opvallend was dat verschillende bands die in de tent opgesteld stonden, zich er een beetje gemakkelijk van afmaakten. Als je 3 kwartier speelt, zijn blabla- en soundtrackintermezzo's van 5 minuten tussendoor niet nodig, lijkt me. (Machinehead, Chimaira, Mastodon)
Van Dillinger Escape Plan had ik me het nog kunnen voorstellen, want die hebben zo'n gefreakte show dat ze af en toe wel bij moeten komen! Continu rondspringend, met af en toe een intermezzo met in masten klimmen en met flight cases gooien, waren ze in het echt nog gestoorder dan hun muziek, die in zijn springerigheid weer eentonig werd. Recenter werk is interessanter, maar te subtiel voor de show, en verraadt het gebrek aan zangtalent van de voorman.
Mastodon had een flink vernieuwde set sinds de laatste keer dat ik ze zag, veel nummers van hun nieuwe album dat de richting ingaat van 'progressieve moerasrock' - een ontwikkeling die te verwachten was, maar niet helemaal mijn ding is.
Van Chimaira had ik hoge verwachtingen, en op zich gaven ze een strakke show weg, maar de heren hebben al een beetje capsones gekregen en deden alsof ze op het hoofdpodium stonden - hun publieksmennerij was vrij irritant. Ook gingen ze er in het eerste nummer al vanuit dat het publiek de chorus zou gaan meebrullen, wat een slechte binnenkomer! Halverwege het concert kreeg ik last van metaalmoeheid, en ben ik naar Motörhead overgestapt: hard en snel zonder contrast wordt uiteindelijk alleen ruis. Ik ben absoluut geen Motörheadfan, maar zelfs Lemmy's schorre, ééntonige register zorgde voor de broodnodige afwisseling.
Machinehead maakte indruk, ondanks het feit dat voorman Robb Flynn zijn teksten doorspekte met publieksoproepen (waarvan "Show me your metal horns!" wel de grappigste was), maar die in de gevoeliger zanggedeelten vrij irritant zijn. Machineheads muzikale trukendoos (en-1-2-3-4-daar komt de climax...) werkt live erg goed (Bulldozer marches on!), al vond de voorman zelf blijkbaar dattie niet zoveel te melden had - het einde van de show werd ingevuld met o.a. covers van Sepultura en Metallica (gelukkig niet de 'Message in a bottle' cover van The Burning Red).
Rammstein wilde ik altijd al eens live zien, en hun overweldigende theatershow was een prima afsluiter, al gaat het muzikaal wel steeds harder bergafwaarts met ze. Bang bang!
Het aftellen is begonnen...
Om goed beslagen ten ijs te komen heb ik een aantal bands gewogen en sommige te licht bevonden...
18.10 - 19.10 Chimaira
Dit hakt er lustig op los! Het is nog mogelijk! Nieuwe metalbands die ass kicken! Brul! Grom! 666!!!
13.15 - 14.00 Skip the Rush.
Skip the Rush klinkt als Placebo, maar dan met een zanger die met zijn gekweel nog harder zijn best doet je te gaan ergeren. Met succes! Het is onmogelijk hier naar te luisteren zonder chagrijnig te worden. Nu snap ik ineens wat emo is! De teksten gaan nergens over en lijken door babelfish naar het Engels te zijn vertaald. Een kleine illustratie hiervan (Het begin van 'Cacophony'):
everybody is looking on looking on (but is this even english) everybody seems to know this song, know it before i did and it's alright, but it's nothing i would ever listen to i mean you're better than ever, but cute more than clever here is what you ought to do what's to know? i'm hanging my face out to dry i'm putting my head on the line and all the words pass me by because what's to know? i can't get it, what's to know? what's to know i can't sell it, what's to know?
Een band om te skippen.
13:00 - 13:50 Alter Bridge
Creed, met meer gitaarsolo's. Next.
15.15 - 16.00 Bullet for my Valentine
Nu-metal met retro-metal riffs. De combinatie lijkt aardig, de muziek klinkt aardig, de cd is lekker geproduceerd, maar het wil op geen enkele manier beklijven. Zanger doet kwa voordracht een beetje aan de voorman van Linkin park denken, maar ik denk dat ik toch liever naar Linkin park luister dan naar dit eigenaardige halfbloedje.
Gezien in de Ekko, woensdag 13 april.
Het optreden van patrick wolf was de moeite waard! Met zijn 21 jaren had hij al een flinke podiumuitstraling, mooie donkere stem, groot bereik, overtuigende performance! Indringende liedjes met duistere teksten, en elk nummer weer een ander instrument (ukelele, hawai gitaar, altviool, piano). De drummer voorkwam dat het een luisterliedjesshow werd.