Results so far here.
The first image uses a fill-in flash (with red foil in front of the flash), the second image is an experiment with the repeat feature of my Nikon SB-800.
My photography course keeps me context switching - I'm learning to use flash, but at the same time, I was sent to the Ooijpolder to capture "powerful B&W images".
Results so far here.
For a photography project I needed to capture movement in Amsterdam. I already went there twice, but although the weather and light were pretty good in both occasions, I got a complete "photographer's block". A dark rainy evening resulted in a much more inspired series.
Gewapend met een 10 jaar oude ontwikkelset en papier dat vermoedelijk nog ouder is, kon ik mijn eerste doka-sessie beginnen. Op een oude fiets moet je het leren, en experimenten en mislukkingen kost verder nix, ik had het toch bij de doka-apparatuur gekregen.
De eerste uitdaging was, om de enorme klont in de fixeer opgelost te krijgen, wat ik na au-bain-marie verwarmen, lang schudden, roeren en stampen met cocktailstamper uiteindelijk aardig voor elkaar kreeg.
De grote vraag was natuurlijk, of met deze chemie de fotomagie nog plaats zou gaan vinden, maar toch begon ik optimistisch met mijn doka lichtkier test - de klassieke test waarbij je een munt op een fotopapier legt en vijf minuten laat liggen om te zien of er belichtingsverschil is tussen de plek waar de munt heeft gelegen en de rest van het vel. Die kwam er uiteindelijk zo uit:
Rechtsboven lijkt de munt zichtbaar, maar die is nog donkerder dan de rest van de afdruk. Geen chocola van te maken. Zo'n bruine kleur zou normaliter een slecht teken zijn, aangezien belichting met ongefilterd licht zo'n resultaat oplevert. Ik ging er vooralsnog maar even vanuit dat het de chemie was, en heb een volledig onbelicht fotopapier ontwikkeld, die er zo uitkwam:
Je zou er haast een border omheen moeten zetten om 'm te zien.
Vervolgens heb ik met alle lichten aan een fotopapier belicht, en dat werd, zoals verwacht met een enorme overbelichting, zwart:
Dus die chemie leverde in de extremen de verwachte resultaten, en eigenlijk had ik de eerste proef nog een keer opnieuw moeten doen, maar ik was natuurlijk heel benieuwd naar een echte afdruk. Van een negatief, waarvan ik ook een fabrieksprint had, verkreeg ik de volgende afdruk.
Er zijn natuurlijk wel wat fouten aan te wijzen in deze afdruk - de ontwikkeling is niet erg regelmatig. Schuin rechtsonder zie je bijvoorbeeld de plek waar ik het papier met een tang heb vastgehouden (die fout maakte ik ook bij de volgende afdruk, zie onder). Er ligt een bruinige waas over de kleuren en het niet-belichte gedeelte - eerst verdacht ik de chemicalien, maar nu vermoed ik toch dat ik nog naar lichtkieren moet gaan zoeken - ook in de volgende prints komt dat naar voren.
Hieronder mijn eerste contactafdruk, waarin de randen wel gewoon wit zijn ('s avonds afgedrukt). Deze afdruk, hoewel nog flink overbelicht, is dit wel een startpunt voor verdere belichtings- en filtertrapjes (het 20x25 papier bleek een stuk gevoeliger dan het 13x18 papier wat ik hierboven heb gebruikt).
Voor ik goed en wel op gang ben in mijn analoge doka, heb ik al een idee voor een procesverbetering: de hybride doka.
Aangezien het maken van kleurproeven in de analoge doka tijdrovend is, leek me dat nu een aardig punt om in de digitale doka te doen. Het idee, is om een manier te vinden, uit het histogram van een gescand negatief, de filterwaarden voor de analoge afdruk te bepalen. Voorwaarde voor dit proces is wel een filmscanner die in zun uppie er een hele film door kan jassen, anders gaat de tijd weer op aan het voeren van de scanner...
Nog een, wellicht makkelijker uitvoerbaar ideetje om op papier en chemie te besparen: contactafdrukken maken kan natuurlijk ook zo in de digitale doka.
Nu eerst verder met het lichtluik ;-)
Ik heb een nieuwe werkwijze - al is er van afdrukken nog niets gekomen omdat mijn dokaruimte nog niet lichtdicht is... Het idee is als volgt: eerst alleen het rolletje laten ontwikkelen (20 minuten in de 1 uurservice bij de Hema of Super photo voor EUR 2.95, dan van de negatieven met potentie een scan maken om ze te beoordelen en een idee te krijgen wat er bij het afdrukken moet gebeuren (qua kaders, kleuren en belichting). 20 minuten, dat is toch bijna instant feedback als je het rolletje meteen na het schieten wegbrengt, en de belichtingsdetails hebt bijgehouden. Nooit meer afdrukken weggooien van mislukte foto's, heerlijk...
Mijn Minolta XG-M is overleden. Of beter, stervende. De sluiter werkt niet altijd meer goed waardoor alle negatieven een rode streep vertonen waarvan de dikte lijkt te correleren met de sluitertijd. Tijd om een andere camera op de kop te tikken, en aangezien de Nikon D-70 of D-50 nog voorlopig buiten het bereik liggen, viel de keuze op weer een oude spiegelreflex. Op marktplaats heerst een rare markt: sommige analoge camera's kosten nog vrij veel, anderen zijn zowat te geef. Zoals de Nikon f301. Een prima camera, met automatisch filmtransport zodat ik er toch nog iets op vooruit ga, en hij biedt 1/2000 sluitertijd waar de XG-M tot 1/1000 gaat. Geen mogelijkheid om de scherptediepte te controleren, maar vaak heeft die optie toch al een beperkte waarde als er weinig licht is.
Tegelijkertijd was ik steeds minder tevreden over de gang rond ontwikkelen en afdrukken. Liefst zou ik alleen ontwikkelen, en een paar foto's laten afdrukken, en dan ook op een groter formaat. En zo onstond het plan om een doka in te richten. En omdat iedereen digitaal gaat, kost een complete doka relatief weinig meer. Dus ik ben voor een luttel bedrag eigenaar geworden van state-of-the-art doka-apparatuur uit 1979...
Later hoop ik mijn werkwijze nog wat meer hybride te maken door de aanschaf van een filmscanner of een goeie flatbed, m.n. voor het web.
In mijn eeuwige eigenwijsheid heb ik een kleine selectie van mijn 'wasdah' foto's (met dank aan Milla voor deze karakterisering) gesubmit op http://www.canonplaytime.nl/. Ik sta nu met mijn patroonfoto's en mijn tot nu toe geheime fascinatie voor wasmachinetrommels tussen de kinderfoto's (zijn die ogen niet prachtig?), de gelukszoekers (na wat Photoshoppen zag het er ineens wel apart uit) en de vertegenwoordigers van De Enige Esthetiek ('deze foto spreekt voor zich', 'gewoon mooi, toch', 'mystiek, deze speling van het licht') en het culturele klisjee ('Zomaar een paar burmeese kinderen in een land onderdrukt door dictatuur, en toch die glimlach....'). Natuurlijk is er ook echte concurrentie, en dan vooral van toegankelijker foto's, zie hiervoor http://www.canonplaytime.nl/stem_en_steun.php. De komende dagen ga ik maar hopen dat ik er door een rare speling van het lot ook kom te staan. In het waarschijnlijker geval dat dit niet gebeurt, zijn mijn inzendingen hier te vinden: