Glad plamuren blijkt een ware uitdaging, plamuur is heerlijk te verwerken na de eerste minuut dat je de harder hebt toegevoegd, maar wordt vervolgens steeds korreliger - net natuurlijk op het moment dat je nog wat kuiltjes en pitjes wil wegwerken. Maar geduldig wachten en plamuren in dunne laagjes wordt beloond: na schuren met waterproof schuurpapier is het behoorlijk glad geworden. Althans , dat denk je tot je de eerste primerlaag hebt gespoten ;-)
Maar ook dan is het zenrecept: geduldig wegschuren tot het glad is, en dit dan een aantal laklagen vol gaan houden. Ik meld me over een paar dagen wel weer...
Na een paar dagen slijpen en schuren, was het dan vandaag zover: de experimenten met het glasweefsel konden beginnen.
Wat het beste werkte, is kleine stukjes knippen en plaatsen, en pas daarna insmeren met hars - dus niet zoals op de verpakking stond, eerst insmeren en dan plaatsen - het glasweefsel valt dan van ellende uit elkaar.
Verder had ik het idee dat die hars overal op plakt, dus de volgende keer ga ik eerst proberen om een roestwerende grondlaag aan te brengen om eventuele roestresten geen kans meer te geven.
Overigens: het hoeft geen instant succes te worden, het blijkt niet eens zo duur te zijn, om een nieuw spatbord aan te schaffen en te laten spuiten.
Maar vooralsnog kan ik het opgelapte spatbord prima gebruiken, natuurlijk.
Nu ik als Koos W. even wat meer tijd heb, bleek het hoog tijd de rap opkomende roestplekken op onze geliefde Ascona aan te pakken. Na eerst de draagarmen voor van de roest ontdaan te hebben en van een nieuwe laag tectyl te hebben voorzien, is nu het rechter spatscherm aan de beurt. Nog een hele klus om het eraf te krijgen, omdat de hoeveelheid schroeven iets hoger bleek dan verwacht. Gelukkig gaven de meeste meteen mee, en kan ik nu in de schuur gaan plamuren.