Results so far here.
The random screenshot for today is the new keygroup editor for drum programs.
Shows the new modulation matrix; samples can be directly dropped on zones to upload and assign them.
My favourite music player on Linux, Amarok, seemed to have given up. The performance of Amarok 1.4.6 on my Ubuntu Feisty installation degraded severely during the last few months to the point that it was impossible to use. It took 3 minutes to load, up to a minute to start playback. It was horrible! I tried disabling as many features as I could think of - including the unique selling point of a seamless last.fm integration - to no avail.
As a final resort, and I still think it's peculiar to install a database management system for a music player, I installed postgres as database backend for Amarok - and lo and behold: all performance problems are gone...
The random screenshot for today is the keygroup editor.
The keygroup editor has editable zone envelopes, and the knobs feature shift+click for fine adjustments.
I've just released Aksy 0.2. This is an intermediate release to make the new and improved Aksy library, OSC support and AksyFS available.
The upcoming 0.3 release will include Aksui, the new alternative for ak.Sys.
Download it from the project releases page:
It was a bit quiet on the Aksy (news) front last three weeks, because I was on holiday. In my absence Joe made a lot of progress on ak.py, which is now called Aksui. Aksui is now using the recently implemented Aksy support for alternative operations (described in the Akai System Exclusive manual). These operations make it possible to efficiently execute commands for a given program, multi, etc in batch. Speedwise, Aksui is now approaching ak.Sys.
In the mission to release ak.py with aksy in 0.3, I'm getting help from Joe now. He has been so active lately, I had to make him a committer ;-). We're now actively using trac for project bookkeeping.
The random screenshot for today is the recording widget:
Aksyfs is now running multithreaded, and starts an embedded OSC server to be able to perform non-file based operations when the sampler's filesystems are mounted. Currently ak.py does not use OSC to communicate with the sampler backend, but in the not too distant future it will be possible to use aksyfs and ak.py at the same time.
Joe Misra did a lot of work on a UI for aksy last year. It has been in the aksy source repository for quite a while, but we've never really gone public with it - drastic new insights (eg. ditching GTK...) kind of made its development seem a dead end street. But because we're both quite busy in real life, a new iteration of ak.py will probably take a long, long while, so I decided to get the first iteration of ak.py in release shape. No polish or fancy features, but just something that "works".
I'll finish again with the obligatory screenshots of what's already there -
The front panel widget (which supports navigation by mouse and keyboard!)
The main sampler objects browser:
The program editor:
I've ported AksyFS to fuse-python 0.2, to make use of the new stateful file API, which cleaned up the code and allowes me to tune the direct_io property on a per file basis. It was a quite smooth ride, resulting in less and cleaner code.
Vanochtend reed ik, zoals gebruikelijk, in volle vaart op mijn racefiets door Utrecht. Ik kom aan bij een stoplicht dat al een paar seconden op groen staat. Een wat oudere vrouw op een scooter staat al een tijdje te wachten, maar lijkt niet door te hebben dat ze mag doorrijden. In het voorbijgaan roep ik: "Het licht is groen, mevrouw!". Haar antwoord in een onvervalst Utrechtse tongval verrast me: "Nou en?". Even later dringt het tot me door: ze heeft helemaal gelijk. Het licht is groen. So what?
Recently, during the revision of support for Multi support, I stumbled upon some interesting methods in the sysex documentation:
Multi EQ Get EQ Output Channel Get EQ Enable Get EQ Low Gain Get EQ Low Frequency Get EQ Mid Gain Get EQ Mid Frequency Get EQ High Gain Get EQ High Frequency
Semi-parametric EQ on multis? Cool! But after my disappointing experiences with implementing advanced sample manipulation, I approach the documentation with a healthy suspicion (the docs mention methods for loop and region creation, but when I tested them they turned out to be no-ops). So I turned on my sampler, and tried them out. The methods even modified the multi! But I no matter how extreme I tuned the settings, I could not hear any audible difference...
Hoewel ze de "Luna" uit hun naam hebben laten vallen, maakt de band een nog even goede indruk als de vorige keer dat ik ze zag. En nog steeds komt dat zeker ook door de bassiste! Met één oog verstopt achter een haarlok stond ze heerlijk steady te spelen, en af en toe een mooie tweede stem te verzorgen. Hun nieuwe cd ligt nu regelmatig in mijn cd-speler.
I've finally finished the first iteration of aksyfs, a FUSE implementation for aksy, which makes it possible to mount an Akai sampler as a file system. This feature had been on my wish list for a long time, but I was a bit hesitant to start implementing a Linux-only feature. But times are changing and it seems that a Windows port of FUSE is in the works. Some of the possibilities:
Copy files to and from the sampler:
cp -r /tmp/aksy/memory/ ~/music/sampler/backup
Rename and delete files and directories:
rm /tmp/aksy/memory/tabla.wav rmdir /tmp/aksy/disks/Z48\ \&\ MPC4K/Temp/
Load and save files on the sampler using mv:
mv /tmp/aksy/disks/Z48\ \&\ MPC4K/Exp/SynthTest3.AKP /tmp/aksy/memory/
But of course, the file system integration isn't limited to commandline utilities, some experiments with Freecycle show that aksyfs will make sampler workflow really smooth!
I'll finish with the obligatory screenshot - which also shows that the Akai System Exclusive protocol has some limitations; it is not possible to query file sizes of files on the sampler. Luckily, of most applications I've tested with so far, only vi (!?!) seems to trust blindly on the file metadata to determine file sizes and will keep trying to read bytes past EOF...
The first image uses a fill-in flash (with red foil in front of the flash), the second image is an experiment with the repeat feature of my Nikon SB-800.
My photography course keeps me context switching - I'm learning to use flash, but at the same time, I was sent to the Ooijpolder to capture "powerful B&W images".
Results so far here.
For a photography project I needed to capture movement in Amsterdam. I already went there twice, but although the weather and light were pretty good in both occasions, I got a complete "photographer's block". A dark rainy evening resulted in a much more inspired series.
A fresh Gallery 2 install is now serving my pictures - which will be more frequently updated now I'm doing an intensive photography course at statief.
Yesterday jw and I worked on bringing down the musiqchange.n--tree.net site. The plone site, originally intended to enable music sharing, seemed to attract an increasing amount of spambots, exhibited memory leaks, and was only used to host my own music. After considering millions of alternatives, including roll-your-own mp3 publishing system, we had a Great KISS Idea: just use plain HTML and css, in a static site...! We put all mp3s in an apache visible directory, and added an index.html page, using the existing n--tree styling. The result is here: http://walco.n--tree.net/music. This seems a small, even extremely trivial step for mankind, but it is a really huge one for a techie ;-)
When the hard drive from my quite new Dell Latitude D620 was failing on me, I didn't want to go over install Windows and all related programs again - my install was still fresh and I needed to have my system up-and-running as soon as possible. But a direct disk-to-disk copy isn't easy without an laptop drive adapter and an external case to connect one of the drives externally.
A few years ago, there was Norton Ghost for this kind of task, but now there is an open source competitor: partimage. In combination with a rescue disk, (I used SystemRescueCd) it is possible to backup uncompressed, gzipped or bzipped partition images to network locations, back them up on another drive. I used a regular external disk to store the 55.81 GiB partition, which resulted in 6 2GB compressed images - partimage took ~ 35 minutes for the backup part. Restoring took about the same, and the restored partition looked pretty healthy from the rescue system, so I rebooted to start the Windows XP disk, to restore the Windows bootloader.
In my previous experiences, Windows Recovery Console always worked quite well. But this time, I ran into a limitation that is quite annoying: it's only possible to login with a local 'Administrator' account. As I never use it - mostly I'm on a domain managed account which has administrator privileges, I was locked out of my freshly backed up partition! The only viable option I could think of is to reset the local Administrator password on the original partition, and go through the whole process again [in hindsight: I didn't try the default empty password... DOH!].
Because my partition ordering had changed, I also had to fix the boot configuration. bootcfg /rebuild should have worked here, but I fixed boot.ini by hand, verifying it in WRC afterwards.
Btw, my failing Dell disk had one advantage: I got an 80 GB Hitachi Travelstar in return, so I took the opportunity to install Ubuntu on the remaining 20GB.
Je herkent ze aan hun trillende voet, of voeten, om de dubbele basdrums bij te houden - de metalverslaafden. Ze kunnen nooit lang zonder, en hoewel ik veel softe muziek draai, Otis, Roberta Flack, Jamie Lidell, DJ Food, ik behoor er ook toe: de behoefte om vette metal te draaien, blijft. Gisteren bereikte die drang een hoogtepunt, resulterend in een korte aanval van download frenzy, waarbij Krisiun's AssassiNation en "Nightmares Made Flesh" van Bloodbath aan hun haren naar binnen werden gesleept.
Mijn metalmind werd niet teleurgesteld, Krisiun blast er weer een eind op los. De trend in recente Death metal om belachelijk snelle getriggerde drums in te zetten, het meest opvallend ingezet door Pete Sandoval van Morbid Angel, lijkt nu ook door Krisiuns slagwerker te zijn overgenomen.
Bloodbath levert met NMF ook een lekkere hakplaat af, maar groovet wat minder dan op "Resurrection Through Carnage". Hoewel de nieuwe frontman ook best een strot heeft, vond ik Mikael Arfeldt op de eerste plaat een wat lekkerder laag hebben. Geen klassiekers als "Ways to the grave" of "The soulcollector", maar wel prima arbeidsamfetamine.
When I left my previous job, I also left the small and friendly Python world, to go back to Java land. Generally, Python programmers don't like Java. Python is the most elegant language in the world. Who would want to write braces, type casts or iterator.hasNext() ever again, or compile code before running?
Well, I do agree with this assessment when I have to iterate over items in a list or when putting default items in a dictionary - although generics and the new for-loop syntax already make the Java variant less verbose. But once you have to find some obscure function in the standard library the elegance of Python starts to fade. The documentation often lacks clear examples. Batteries included - but the functionality in available modules often seems messy and in general lacks a coherent vision.
Things are getting worse once you start looking for third party libraries in Python. Python programmers love to start projects, so you'll probably find a few orphaned implementations out there - but you often end up writing the functionality yourself. Of course, also Java has its share of abandoned projects, but because of its enormous developer volume and industry adaptation, it's much more likely that you'll find the library you were looking for, in a better shape than its Python counterpart.
This extends to developer tools: I used to write Python in a text editor - Boa or eric3 didn't convince me that their IDEs would would make me more productive. Yet the development that has gone into Eclipse has made it a very viable environment to live in, and I can safely save me lots of key strokes a day!
Not that I'm going to rewrite Aksy in Java, because the C-bindings of Python rule - wouldn't like to replace that with jni. Plus Pydev unites Python and Eclipse in a usable way.
This movie is probably most noteworthy for introducing me (and probably a lot of others...) to the music of Mulatu Astatke, an Ethiopian jazz musician. A really great discovery!
Beside a great soundtrack, the movie itself tells an intriguing, and slowly paced story of a man, called Don who has just ben left by his girl friend and spends his life watching TV and visiting his Ethiopian neighbours.
When he receives an anonymous letter which states that he has a 19 year old son, he is pushed by his neighbour to find him.
This brings him to visit four ex-girl friends, leading to sometimes hilarious and sometimes even exciting scenes. But I couldn't help myself from thinking that Bill Murray was more convincing in Lost in Translation. He makes the "Don Juan" side of his character really hard to imagine.
Gewapend met een 10 jaar oude ontwikkelset en papier dat vermoedelijk nog ouder is, kon ik mijn eerste doka-sessie beginnen. Op een oude fiets moet je het leren, en experimenten en mislukkingen kost verder nix, ik had het toch bij de doka-apparatuur gekregen.
De eerste uitdaging was, om de enorme klont in de fixeer opgelost te krijgen, wat ik na au-bain-marie verwarmen, lang schudden, roeren en stampen met cocktailstamper uiteindelijk aardig voor elkaar kreeg.
De grote vraag was natuurlijk, of met deze chemie de fotomagie nog plaats zou gaan vinden, maar toch begon ik optimistisch met mijn doka lichtkier test - de klassieke test waarbij je een munt op een fotopapier legt en vijf minuten laat liggen om te zien of er belichtingsverschil is tussen de plek waar de munt heeft gelegen en de rest van het vel. Die kwam er uiteindelijk zo uit:
Rechtsboven lijkt de munt zichtbaar, maar die is nog donkerder dan de rest van de afdruk. Geen chocola van te maken. Zo'n bruine kleur zou normaliter een slecht teken zijn, aangezien belichting met ongefilterd licht zo'n resultaat oplevert. Ik ging er vooralsnog maar even vanuit dat het de chemie was, en heb een volledig onbelicht fotopapier ontwikkeld, die er zo uitkwam:
Je zou er haast een border omheen moeten zetten om 'm te zien.
Vervolgens heb ik met alle lichten aan een fotopapier belicht, en dat werd, zoals verwacht met een enorme overbelichting, zwart:
Dus die chemie leverde in de extremen de verwachte resultaten, en eigenlijk had ik de eerste proef nog een keer opnieuw moeten doen, maar ik was natuurlijk heel benieuwd naar een echte afdruk. Van een negatief, waarvan ik ook een fabrieksprint had, verkreeg ik de volgende afdruk.
Er zijn natuurlijk wel wat fouten aan te wijzen in deze afdruk - de ontwikkeling is niet erg regelmatig. Schuin rechtsonder zie je bijvoorbeeld de plek waar ik het papier met een tang heb vastgehouden (die fout maakte ik ook bij de volgende afdruk, zie onder). Er ligt een bruinige waas over de kleuren en het niet-belichte gedeelte - eerst verdacht ik de chemicalien, maar nu vermoed ik toch dat ik nog naar lichtkieren moet gaan zoeken - ook in de volgende prints komt dat naar voren.
Hieronder mijn eerste contactafdruk, waarin de randen wel gewoon wit zijn ('s avonds afgedrukt). Deze afdruk, hoewel nog flink overbelicht, is dit wel een startpunt voor verdere belichtings- en filtertrapjes (het 20x25 papier bleek een stuk gevoeliger dan het 13x18 papier wat ik hierboven heb gebruikt).
Voor ik goed en wel op gang ben in mijn analoge doka, heb ik al een idee voor een procesverbetering: de hybride doka.
Aangezien het maken van kleurproeven in de analoge doka tijdrovend is, leek me dat nu een aardig punt om in de digitale doka te doen. Het idee, is om een manier te vinden, uit het histogram van een gescand negatief, de filterwaarden voor de analoge afdruk te bepalen. Voorwaarde voor dit proces is wel een filmscanner die in zun uppie er een hele film door kan jassen, anders gaat de tijd weer op aan het voeren van de scanner...
Nog een, wellicht makkelijker uitvoerbaar ideetje om op papier en chemie te besparen: contactafdrukken maken kan natuurlijk ook zo in de digitale doka.
Nu eerst verder met het lichtluik ;-)
Ik heb een nieuwe werkwijze - al is er van afdrukken nog niets gekomen omdat mijn dokaruimte nog niet lichtdicht is... Het idee is als volgt: eerst alleen het rolletje laten ontwikkelen (20 minuten in de 1 uurservice bij de Hema of Super photo voor EUR 2.95, dan van de negatieven met potentie een scan maken om ze te beoordelen en een idee te krijgen wat er bij het afdrukken moet gebeuren (qua kaders, kleuren en belichting). 20 minuten, dat is toch bijna instant feedback als je het rolletje meteen na het schieten wegbrengt, en de belichtingsdetails hebt bijgehouden. Nooit meer afdrukken weggooien van mislukte foto's, heerlijk...
Glad plamuren blijkt een ware uitdaging, plamuur is heerlijk te verwerken na de eerste minuut dat je de harder hebt toegevoegd, maar wordt vervolgens steeds korreliger - net natuurlijk op het moment dat je nog wat kuiltjes en pitjes wil wegwerken. Maar geduldig wachten en plamuren in dunne laagjes wordt beloond: na schuren met waterproof schuurpapier is het behoorlijk glad geworden. Althans , dat denk je tot je de eerste primerlaag hebt gespoten ;-)
Maar ook dan is het zenrecept: geduldig wegschuren tot het glad is, en dit dan een aantal laklagen vol gaan houden. Ik meld me over een paar dagen wel weer...
Exit newsbruiser, enter pyblosxom! Finally I can write my blog entries in vi, and change its behaviour without having to jump through hoops!
Thanks to jw for advocating it and initiating this lovely fresh blog styling.
Mijn Minolta XG-M is overleden. Of beter, stervende. De sluiter werkt niet altijd meer goed waardoor alle negatieven een rode streep vertonen waarvan de dikte lijkt te correleren met de sluitertijd. Tijd om een andere camera op de kop te tikken, en aangezien de Nikon D-70 of D-50 nog voorlopig buiten het bereik liggen, viel de keuze op weer een oude spiegelreflex. Op marktplaats heerst een rare markt: sommige analoge camera's kosten nog vrij veel, anderen zijn zowat te geef. Zoals de Nikon f301. Een prima camera, met automatisch filmtransport zodat ik er toch nog iets op vooruit ga, en hij biedt 1/2000 sluitertijd waar de XG-M tot 1/1000 gaat. Geen mogelijkheid om de scherptediepte te controleren, maar vaak heeft die optie toch al een beperkte waarde als er weinig licht is.
Tegelijkertijd was ik steeds minder tevreden over de gang rond ontwikkelen en afdrukken. Liefst zou ik alleen ontwikkelen, en een paar foto's laten afdrukken, en dan ook op een groter formaat. En zo onstond het plan om een doka in te richten. En omdat iedereen digitaal gaat, kost een complete doka relatief weinig meer. Dus ik ben voor een luttel bedrag eigenaar geworden van state-of-the-art doka-apparatuur uit 1979...
Later hoop ik mijn werkwijze nog wat meer hybride te maken door de aanschaf van een filmscanner of een goeie flatbed, m.n. voor het web.
Na een paar dagen slijpen en schuren, was het dan vandaag zover: de experimenten met het glasweefsel konden beginnen.
Wat het beste werkte, is kleine stukjes knippen en plaatsen, en pas daarna insmeren met hars - dus niet zoals op de verpakking stond, eerst insmeren en dan plaatsen - het glasweefsel valt dan van ellende uit elkaar.
Verder had ik het idee dat die hars overal op plakt, dus de volgende keer ga ik eerst proberen om een roestwerende grondlaag aan te brengen om eventuele roestresten geen kans meer te geven.
Overigens: het hoeft geen instant succes te worden, het blijkt niet eens zo duur te zijn, om een nieuw spatbord aan te schaffen en te laten spuiten.
Maar vooralsnog kan ik het opgelapte spatbord prima gebruiken, natuurlijk.
Nu ik als Koos W. even wat meer tijd heb, bleek het hoog tijd de rap opkomende roestplekken op onze geliefde Ascona aan te pakken. Na eerst de draagarmen voor van de roest ontdaan te hebben en van een nieuwe laag tectyl te hebben voorzien, is nu het rechter spatscherm aan de beurt. Nog een hele klus om het eraf te krijgen, omdat de hoeveelheid schroeven iets hoger bleek dan verwacht. Gelukkig gaven de meeste meteen mee, en kan ik nu in de schuur gaan plamuren.
Helaas, geen spelingen van het lot in mijn voordeel tot nu toe, maar ik zal de volgende reeks foto's in ieder geval wat ruimer voor de deadline in gaan sturen. Deze twee verschenen, hoewel gisteren al ingestuurd, pas vandaag op de site:
Op mijn gitaarles heb ik vanavond weer een aardig inzicht opgedaan: de instant gratification van akkoordomkeringen. Een eenvoudige I IV V cadens kan met een originele opeenvolging van omkeringen weer fris klinken. Naast de veelvuldige toepassing van de 1e inversie in allerlei fingerpicking stijlen, deden verdere experimenten vanavond snel denken aan The Beatles, Supertramp en Procol Harum. Geen verkeerd gezelschap, als het om liedjes schrijven gaat. Ik hoop binnenkort de eerste resultaten van dit inzicht te kunnen presenteren ;-)
In mijn eeuwige eigenwijsheid heb ik een kleine selectie van mijn 'wasdah' foto's (met dank aan Milla voor deze karakterisering) gesubmit op http://www.canonplaytime.nl/. Ik sta nu met mijn patroonfoto's en mijn tot nu toe geheime fascinatie voor wasmachinetrommels tussen de kinderfoto's (zijn die ogen niet prachtig?), de gelukszoekers (na wat Photoshoppen zag het er ineens wel apart uit) en de vertegenwoordigers van De Enige Esthetiek ('deze foto spreekt voor zich', 'gewoon mooi, toch', 'mystiek, deze speling van het licht') en het culturele klisjee ('Zomaar een paar burmeese kinderen in een land onderdrukt door dictatuur, en toch die glimlach....'). Natuurlijk is er ook echte concurrentie, en dan vooral van toegankelijker foto's, zie hiervoor http://www.canonplaytime.nl/stem_en_steun.php. De komende dagen ga ik maar hopen dat ik er door een rare speling van het lot ook kom te staan. In het waarschijnlijker geval dat dit niet gebeurt, zijn mijn inzendingen hier te vinden:
Metalconcerten en festivals zorgen elke keer weer voor een dilemma. Ik luister een jaar of 13 naar metal, en het genre heeft voor mij zijn tijd een beetje gehad. Behalve cross-over genres lijkt er niet veel ontwikkeling meer in mogelijk te zijn. Met distortion klinkt een septiemakkoord al haast te overdadig. En de 'ingewikkelde' ritmische structuren die sinds Meshuggah in zijn, blijken uiteindelijk trucjes te zijn. Nog sneller en harder levert alleen ruis op. Dus de meest succesvolle bands mengen elementen (Within Temptation: opera, Rammstein: schlager ;-))
Voor mij is metal arbeidsvitamine geworden, een booster. Een festival staat dan eigenlijk gelijk aan een hele dag of meerdere dagen alleen maar red bulls te drinken, terwijl je aan een paar slokken genoeg hebt.
Een ander probleem met metal is dat metal contrastmuziek is. Zonder softe muziek zou metal niet kunnen bestaan. Als ik ben blootgesteld aan elevatormuzak, heb ik zin om op Slayer rond te springen. Metal heeft opstandige volgelingen nodig die een te christelijke opvoeding hebben gehad. Het metaluniform (shirts met bloederige opdruk, tatoeages) is bedoeld om te shockeren. Maar zet 20 metalbands en 50000 metalheads bij elkaar en deze functie is weg.
Het ultieme metalconcert is dus, en ik hoop dan maar dat er iemand van Mojo meeluistert, Slayer met Frans Bauer in het voorprogramma...
Met zulk weer kon het festival haast niet mislukken... Onder een strak blauwe hemel speelde een indrukwekkende line-up. Mijn lijstje 'nog te kijken metalbands' is weer een stukje korter geworden na gisteren... In volledig willekeurige volgorde:
Black Sabbath viel 200% mee, Ik had allerlei onterechte vooroordelen tegenover Ozzy, zo bleek ;-). Hij was redelijk bij stem, en kende zijn teksten. Als performer was het een beetje zoals verwacht, knikkend en raar zwaaiend met zijn armen, en wat bij hem ook opviel, maar waar ook andere metal voormannen zich op dit festival schuldig aan maakten, was het door nummers heenlullen. Ozzy maakte het wel heel bont door zijn vocale intermezzi ook tijdens gitaarsolo's te doen.
Slayer kwam wat mij betreft niet helemaal tot zijn recht zo midden op de dag - vooral te merken tijdens de declamatie van het begin van 'Dead skin mask' door een goedgehumeurde Tom Araya met een goedmoedige baard in de volle zon... Misschien had ik het beter in de pit kunnen meemaken.
Opvallend was dat verschillende bands die in de tent opgesteld stonden, zich er een beetje gemakkelijk van afmaakten. Als je 3 kwartier speelt, zijn blabla- en soundtrackintermezzo's van 5 minuten tussendoor niet nodig, lijkt me. (Machinehead, Chimaira, Mastodon)
Van Dillinger Escape Plan had ik me het nog kunnen voorstellen, want die hebben zo'n gefreakte show dat ze af en toe wel bij moeten komen! Continu rondspringend, met af en toe een intermezzo met in masten klimmen en met flight cases gooien, waren ze in het echt nog gestoorder dan hun muziek, die in zijn springerigheid weer eentonig werd. Recenter werk is interessanter, maar te subtiel voor de show, en verraadt het gebrek aan zangtalent van de voorman.
Mastodon had een flink vernieuwde set sinds de laatste keer dat ik ze zag, veel nummers van hun nieuwe album dat de richting ingaat van 'progressieve moerasrock' - een ontwikkeling die te verwachten was, maar niet helemaal mijn ding is.
Van Chimaira had ik hoge verwachtingen, en op zich gaven ze een strakke show weg, maar de heren hebben al een beetje capsones gekregen en deden alsof ze op het hoofdpodium stonden - hun publieksmennerij was vrij irritant. Ook gingen ze er in het eerste nummer al vanuit dat het publiek de chorus zou gaan meebrullen, wat een slechte binnenkomer! Halverwege het concert kreeg ik last van metaalmoeheid, en ben ik naar Motörhead overgestapt: hard en snel zonder contrast wordt uiteindelijk alleen ruis. Ik ben absoluut geen Motörheadfan, maar zelfs Lemmy's schorre, ééntonige register zorgde voor de broodnodige afwisseling.
Machinehead maakte indruk, ondanks het feit dat voorman Robb Flynn zijn teksten doorspekte met publieksoproepen (waarvan "Show me your metal horns!" wel de grappigste was), maar die in de gevoeliger zanggedeelten vrij irritant zijn. Machineheads muzikale trukendoos (en-1-2-3-4-daar komt de climax...) werkt live erg goed (Bulldozer marches on!), al vond de voorman zelf blijkbaar dattie niet zoveel te melden had - het einde van de show werd ingevuld met o.a. covers van Sepultura en Metallica (gelukkig niet de 'Message in a bottle' cover van The Burning Red).
Rammstein wilde ik altijd al eens live zien, en hun overweldigende theatershow was een prima afsluiter, al gaat het muzikaal wel steeds harder bergafwaarts met ze. Bang bang!
Het aftellen is begonnen...
Om goed beslagen ten ijs te komen heb ik een aantal bands gewogen en sommige te licht bevonden...
18.10 - 19.10 Chimaira
Dit hakt er lustig op los! Het is nog mogelijk! Nieuwe metalbands die ass kicken! Brul! Grom! 666!!!
13.15 - 14.00 Skip the Rush.
Skip the Rush klinkt als Placebo, maar dan met een zanger die met zijn gekweel nog harder zijn best doet je te gaan ergeren. Met succes! Het is onmogelijk hier naar te luisteren zonder chagrijnig te worden. Nu snap ik ineens wat emo is! De teksten gaan nergens over en lijken door babelfish naar het Engels te zijn vertaald. Een kleine illustratie hiervan (Het begin van 'Cacophony'):
everybody is looking on looking on (but is this even english) everybody seems to know this song, know it before i did and it's alright, but it's nothing i would ever listen to i mean you're better than ever, but cute more than clever here is what you ought to do what's to know? i'm hanging my face out to dry i'm putting my head on the line and all the words pass me by because what's to know? i can't get it, what's to know? what's to know i can't sell it, what's to know?
Een band om te skippen.
13:00 - 13:50 Alter Bridge
Creed, met meer gitaarsolo's. Next.
15.15 - 16.00 Bullet for my Valentine
Nu-metal met retro-metal riffs. De combinatie lijkt aardig, de muziek klinkt aardig, de cd is lekker geproduceerd, maar het wil op geen enkele manier beklijven. Zanger doet kwa voordracht een beetje aan de voorman van Linkin park denken, maar ik denk dat ik toch liever naar Linkin park luister dan naar dit eigenaardige halfbloedje.
I've frequently found it is quite difficult to get a natural sounding horn section using sampled instruments.
My last holiday I played my first tones on a trumpet, which annoyed my travel companions beyond belief ;-) But after lots of elephant imitations, I managed to play half a scale.
I then decided to reuse the trick I've discovered with string sections : Layering a few long tones deep into the mix gives the illusion that the whole section is played by live instruments (at least, it fools me ;-)).
The first results of my trumpet playing is Dizzy Buzzer.
Thanks to Bas for providing me the trumpet and the good advise to get started.
De spreekwoordelijke kloof tussen burger en overheid lijkt alleen maar groter te moeten worden.
Nadat de VS het verkeerde voorbeeld hebben gegeven voor privatisering op energiemarkt en zorgsector, blijft de Nederlandse regering stug geloven in het sprookje van de marktwerking.
Ging het maar over goedkoop bellen (vooralsnog het enige voorbeeld in Nederland dat ik ken waar marktwerking 'werkt'). Maar nee, nu wordt de gezondheid van de Nederlandse bevolking aan het marktwerkingsexperiment onderworpen.
The (lib)usb implementation on linux turned out to be very, very forgiving... Mixing in- and out endpoint addresses, not setting a device configuration - it just worked. On MacOSX and Win32 libusb was more strict, but after fixing the forementioned blatant errors, there is now a working Aksy on three platforms!